Ustka. Pierwsza udokumentowana wzmianka o Ustce
pochodzi z 1337 roku. Dokument ten stwierdza miedzy innymi, że cały i niepodzielny
port Ustka położony po obu stronach rzeki Słupi pod względem
prawnym stanowi własność miasta Słupska. Ten stan rzeczy trwał przez pięć
i pół wieku. W tym czasie przez Ustkę wiódł szlak handlowy
łączący Słupsk - ówczesny port morski z portami handlowymi Niemiec, Danii
i Szwecji. Koniec XVIII wieku był burzliwym okresem dla Europy, zawierucha
napoleońska nie ominęła i naszych ziem. Na przełomie 1806 i 1807 roku wojska
francusko - polskie zdobyły Słupsk i Ustkę, które stały się
garnizonami i gospodarczym zapleczem Wielkiej Armii Napoleona. Początkowo
Ustka była miejscowością letniskową głównie dla szlachty
i okolicznych mieszczan. Jednak dogodne połączenie Ustki
ze Słupskiem i innymi miejscowościami oraz znakomite warunki klimatyczne czyniły
z niej coraz szerzej znaną miejscowość. Wydzielono osobną plażę dla kobiet
i dzieci po wschodniej stronie Słupi, osobną dla mężczyzn - po stronie zachodniej.
Ustawiono pierwsze pomosty i kabiny.
W 1878 r. doprowadzono do Ustki linię kolejową. Stopniowe
zwiększanie się ilości ludności stałej w Ustce oraz ciągły
dopływ kuracjuszy i wczasowiczów spowodowały, że rozwijała się usługowa i
noclegowa baza w mieście. Stanowiły ją hotele, pensjonaty, restauracje, budynki
zabiegowe, kąpieliskowe. Prawa miejskie Ustka otrzymała 22
marca 1935 roku. Do 1947 roku nie była urzędowo ustalona nazwa miasta. Na
początku funkcjonowało kilka nazw: Nowy Słupsk, Uszcz lub Ujść, Postomin a
nawet Słupioujście. Ostatecznie ustalona została nazwa Ustka.
Do dziś pozostały elementy świadczące o historii tego miasta: neogotycki kościół
z końca XVIII wieku, przyportowy spichlerz służący kiedyś za magazyn zbożowy,
latarnia morska z czerwonej licowanej cegły, szachulcowe kamieniczki oraz
kilka rybackich chat. to jedne z najstarszych Polskich miast. Osada znana
była już w VIII w., choć ówczesna lokalizacja grodu nie miała nic wspólnego
z dzisiejszymi granicami miasta.